Close

Mit oder ohne

”Bezahlen! Mädchen, warte eine Minute! Du bekommst einen tipp.”

Deze lange iele puber bleef ongemakkelijk naast het koffietafeltje staan terwijl de Duitse hand twijfelachtig in de portemonnee vingerde voordat hij besloot hoeveel muntjes het serveren van de sorbets waard was. En het duurde en het duurde. Ik weet nog dat ik dacht: “Kan ik hier door de grond?” 

Veertien jaar jong en van alles nodig. Hip t-shirt, spullen voor het paard, de nieuwste van ABBA, teenslippers, hangplantjes en lipgloss. Voor het kind van een bollenboer gold bollenpellen als een geboorterecht dus zo gauw er werd gerooid, kon ik wekenlang geld verdienen. Ik vond het saaie business en het schoof niet bijster goed. Door het wegdromen werd mijn tempo traag en eigenlijk was ik een veel te bewegelijk kind om binnen te zitten. Nee, beter verdiende het kinderoppas te zijn, een relaxt werkje voor de zaterdagavonden. Sinas, paprikachips, een platenspeler naast een stapel elpees en een huiskamer voor mij alleen om in rond te dansen. Simon & Garfunkel en de Bee Gees, waren voor mij destijds nieuwe jongens. Nog altijd wurm ik ‘Why Don’t You Write Me’ en ‘Spirits Having Flown’ in mijn playlists. Ik vermoed overigens dat die kindertjes er erg lekker op sliepen. Ik heb ze nooit gehoord.

Een eerste échte weekendbaan betrof aanvankelijk het bestieren van de kaashoek in de plaatselijke Spar. Maar tijdens de eerste werkdag was ik zo ‘leuk’ met de drie rondrennende kinderen van het stel die de winkel beheerde, dat zij liever hun kroost dan de kaashoek aan mij toevertrouwden. “Zou je de zaterdagen willen oppassen? Binnen- of buitenspelen, alles is goed. In de schuur staat een fiets. Neem ze maar lekker mee naar zee.” Twee, drie en vijf. De jongste voorop in het zitje, de middelste achterop en de oudste op een fietsje naast mij, mijn hand in zijn kleuternek. Zo fietste ik door de drukke Voorstraat. Nu ik dit tik, vraag ik mij ernstig af of ik de opdracht wel goed had begrepen.

Twee jaar later solliciteerde ik bij IJssalon Liefting, aan het Pompplein. Kijk, dat werd serieuze business. Woensdag tot en met zondagavond oublies scheppen en sorbets en gevulde wafels serveren aan de koffietafeltjes. In Egmond krijg je de Duitse taal mee nog vóór je uit de luiers bent maar in een ijssalon beperkt het spreken ervan zich tot “Wir haben Erdbeere, Schokolade, Vanille oder Banane. Mit, oder ohne Sahne?”

Mijn baas vond dat zijn personeel ijs mocht snoepen naar behoefte. Zelf smulde hij liever een sneetje casino wit met slagroom. Met zijn vlakke hand tilde hij het broodje onder het apparaat en bedekte het met dikke slierten verse slagroom. Onderwijl drukte hij zijn buik opzettelijk naar voren zodat ik de knoopjes van zijn overhemd zag spannen. Het werd een ritueel waar ik altijd enorm om moest lachen. Dan kon ik subiet geen klant meer helpen.

”Drei oublies Erdbeeren und Sahne!”

“Bitte, warte eine Minute, ich bin fast da!”

Kortgeleden liep ik achter mijn huisje de duinen in via het bollenland, waar de hyacinten dik geurden en kleurden. Een belangstellende lag languit tussen de bloembedden om met een kolossale cameralens het agrarisch mirakel vast te leggen. Hij draaide op zijn zij. 

“Frau, warte eine Minute! Dann mach ich ein foto.”

“Was? Bezahlen!”

Marion van Dam, gepubliceerd in Flessenpost Bergen en Egmond

© 2022 Marion van Dam | WordPress Theme: Annina Free by CrestaProject.