Close

Column – Schud je brein

Laat in de middag ren ik in het al bijna donkere Bergerbos, gooiend met een bal, waar Joe dan achteraan rent. Je weet vast hoe dat werkt. Joe is een welgetrainde bordercollie, een knap teefje. Ze is van een buur en zo nu en dan, als buur omhoog zit en ik thuiswerk, haal ik haar voor een paar uurtjes op. We gaan naar het bos, strand of de duinen. Joe vliegt, springt en danst en ze kan daarbij absoluut geen maat houden.

Waar ik opgroeide had niemand een gezellige hond. De drie huizen aan de Driehuizerweg – waarvan twee boerderijen – werden bewaakt door bloeddorstige kaken en het was een uitdaging om daar zonder een hyperaanval voorbij te fietsen. Het betekende snelheid maken bij wijze van aanloop en ter hoogte van een erf de benen omhooggooien en hopen dat je geen tegenwind had, om op tijd weer snelheid te maken voor het volgende erf. Omkijkend was daar soms waarachtig die dreigende blafferd die je dan nog tientallen meters volgde. Maar net zo vaak was er geen hond te bekennen. Je zit jezelf gek te maken en wat gebeurt er? Niks.

Laatst zag ik in de media dat burgemeester Rehwinkel een oudere dame op haar verjaardag bezocht. Zij zei: “Maak je niet druk in het leven, het loopt toch altijd anders dan je verwacht.” Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest. Ooit de film ‘The Blair Witch Project’ gezien? Je wiebelt anderhalf uur lang met je knieën voor je gezicht, wachtend op het engs. En wat gebeurt er? Niks.

Ik leed onder een aangeleerde angst. Mijn moeder trok mij aan het capuchonnetje naar achter als zij een hond zag naderen. “Niet aaien!” Op onbewust niveau bouwt angst lafhartig door. Tot je er een relatie mee aangaat. Dat schudt ons brein, las ik ergens. Dus ging ik relaties aan met honden. De eerste was Björn, een New Foundlander van een vriendin. Björn was zo groot, dat hij van het midden van de eettafel een stuk brie kon happen. Daarna ging hij in een hoek liggen en liet een bijna ondierlijk klinkende boer. Ja, wij hadden een band.

Ook ontmoette ik Benny, een Engelse Staffordterriër. Zijn baas beschikte over een aangeboren spasticiteit. Dat maakte dat de man bij onverwachte prikkels – zoals de deurbel, de telefoon of het zien van een enge film – zo kon schrikken, dat hij ongewild alles wat voor hem lag in de lucht gooide. In het weekend bestelde hij steevast een voorgesneden pizza. Benny plaatste zichzelf dan naast de tafel en wachtte zijn momentje geduldig af. Soms nam ik hem mee naar het bos. Met zijn indrukwekkende kaakkracht trok hij probleemloos een tak van 13 cm doorsnee naar huis. Bange baasjes tilden hun hondjes omhoog als ze Benny zagen. Maar mijn hart smolt voor hem.

De oude bomen in het donkere Bergerbos doen spokerig aan. Joe loopt hijgend voor mij uit. De oplettende aard van het ras maakt dat ze steeds omkijkt om er zeker van te zijn dat het met mij goed gaat. Daarbij struikelt ze over boomwortels en loopt tegen paaltjes. Thuisgekomen zet ik de televisie aan en hoor verontrustend grommende geluiden. Joe hoort het ook en gromt terug. Een enge film! Ik kruip comfy op de bank, wachtend op het engs. Net als ik zeg: “Kijk dan Joe, er gebeurt helemaal niks”, draait Linda Blair haar hoofd in een onzalige setting de hele 180 graden rond en lijkt het erop dat zij haar groene smoothie niet kan binnenhouden. Ik trek de knieën hoog voor de ogen, schud het brein, stop vingers in m’n oren en roep heel hard ‘tralalala’! Joe danst van plezier!

Marion van Dam, gepubliceerd in Flessenpost, 11 november 2020

© 2021 Marion van Dam | WordPress Theme: Annina Free by CrestaProject.