Close

Column: Natuurleed

‘Deze. En deze. Ja en die misschien ook.’ In tenminste twee grote, oude iepen naast mijn huisje op ’t Woud werd de fatale iepziekte vastgesteld. En dan weet je het wel. Aanvankelijk was mij niets terminaals opgevallen tussen de abelen, elzen, eiken en vlierbes. Zelfs niet toen zowel de goten als het pad in zomertijd al zoveel verdord blad vertoonde dat het leek alsof de herfst zijn intrede had gedaan. Met een ongeruste frons liet ik mij voorlichten door een bevriende tuinman met kennis van groene zaken. De iepenspintkever – of noem ‘m gerust sprintkever, zoveel spoed zet ie erachter – brengt sporen van een schimmel naar de iep, waarna deze zich verspreidt. Zo zei hij. De iep reageert door besmette houtvaten af te sluiten en dan boem, dood. Zo zit het.

Bomen zijn actueel. Mensen gillen om bos en natuurbehoud en ik sta zo ongeveer vooraan. Vorige week reed ik ergens net even voorbij onze gemeente. Zo’n heerlijk stuk land waar rennende hazen en roofvogels op paaltjes niet heel lang geleden het alledaags decor vormden. Nu is daar een nieuwbouwwijk in wording. Er moet eenmaal gewoond worden en het ontwerp is best behoorlijk maar ik voelde een maagkramp. Want de haas en de roofvogel zijn vertrokken, op zoek naar waar natuur prioriteit heeft. Waar wij met onze handen afblijven of juist iets inrichten naar hoe het de natuur bekoord, ontstaat biodiversiteit. Nog zo’n actueel woord. 

Een paar jaar geleden slenterde ik met boswachters door de duinen en maakte daarvan korte verslagjes voor onze lokale zender. Machtig leuk! Zo bevond ik mij fluisterend en loerend bij de wisenten in Bloemendaal, hoorde de burlende hertenmannen in Zandvoort, zocht mee naar eetbare planten in Bakkum, snapte ineens hoe de watervoorziening in Castricum werkt en – hoe anders – had een stevig gesprek met de grote grazers in Wimmenum. De stuifduinen in Bergen aan Zee en de zonnige zomen langs diverse fiets- en wandelpaden in onze gemeente, vormden een gevoeliger thema vanwege de weerstand die rust op kappen. Eerlijk is eerlijk, de zonnige zomen hebben tot dusver een zee van bloeimogelijkheden blootgelegd en de poreuze houtwalletjes, gevormd door resthout, zijn thans verscholen leefplekjes voor alles dat klimt, vliegt, hangt, kruipt en kriebelt. 

Maar och, mijn lieve bomen.. De bevriende tuinman met kennis van groene zaken deed op enge hoogte in klimgordel een onverschrokken toppentochtje en zaagde langzaam afdalend tot de aarde. Een tragisch maar onvermijdelijk tafereel. In twee uur tijd lag het perceel bomvol resthout waarvan een deel naar de gemeentewerf vertrok en een ontschorst deel bewaard bleef voor de zalige zomeravondstookjes. Dus wangen drogen en vlinderstruiken planten, die groeien namelijk vlot. Boswachter, kijk eens, ik heb ook een zonnige zoom! 

Marion van Dam – 15 december 2019 gepubliceerd in Flessenpostuitbergen.nl

© 2020 Marion van Dam | WordPress Theme: Annina Free by CrestaProject.