Close

Mijn verslaggeving FJOERTOER 2018

Vanaf de eerste startgroep in de middag slenterden cameraman Harry Plaatsman en ik een paar uurtjes door de straten van Egmond aan Zee. Vanaf Hotel Zuiderduin vertrokken ruim 10.000 deelnemers tussen 16.00 en 19.00 uur, verdeeld over 16 groepen. Zo begaven we ons midden tussen de vol opgeladen lopers. Voor het startlint kreeg elke groep onder begeleiding een bezielde muzikaal ondersteunde warming-up en stapten zij warm en met frisse moed de Fjoertoer in, uiteraard door de organisatie voorzien van een overlevingspakket. Nadat wij een korte break hadden ingelast om de lamme tri- en biceps (het lot der camerabediener) te ontlasten en een XL bak zoutige vetsnack naar binnen te schuiven, liepen we het inmiddels donker geworden dorp weer in. Mijn energielevel steeg torenhoog bij het enthousiasme van zoveel plezier onder de lopers. Het is onbeschrijfelijk mooi hoe men met elkaar verbindt tijdens zo’n evenement. Omstreeks 21.00 uur nam cameraman Roan Blok van RTV-NH de camera van Harry over en samen togen wij naar het strand waar een magisch schouwspel van licht zich voltrok aan de horizon van de koude zee. Friese paarden draafden letterlijk vurig over het zand en een heus Vikingschip – omgeven door stoer geschut met viking helmen en vacht aan het lijf – kon niet anders dan ieders aandacht trekken. Op de foto een kleine man met veel te vertellen. Lief en sportief! Na een kort interviewtje met een medewerker van de KNRM, wist Roan een lift te ritselen en waren we welkom op de robuuste gele wagen van de reddingsbrigade. Dit zijn de onverwachte genoegens van een reporter.. De lopers vormden een eindeloze, in golven bewegende sliert licht, die wij al rijdend achter ons lieten. Tot een hamstring-geblesseerde dame hulp nodig had en wij uit goed fatsoen uitstapten. Groot en fel verlichte letters ‘Ilona, wil je met mij trouwen?’ doemden op dat moment ineens voor ons op. Maar dat we Ilona – glimmend van geluk – en haar aanstaande in een menigte van duizenden tegen het lijf liepen, was bizarre mazzel! Rond 23.00 uur verlieten we het strand. Via de laatste stempelpost bereikten we het Pompplein, waar de muzikale telgen van Ab Glas de warmte in de nog altijd vrolijke mensen zongen. Voor mij tijd voor een glaasje sterks, een hete douche en een dekbed. Dus dankuwel voor het kijken.