Close

Bohemienne weer even thuis..

Iets met uit willen vliegen en volwassen plannen smeden… Zo kwam het dat ik op m’n 18de aan de achterdeur klopte van huis Kranenburgh in Bergen, in de dromerige hoop daar wellicht een betaalbare kamer te kunnen huren. Niet erg realistisch, tenslotte was het eigendom van de gemeente en in bruikleen van kunstenares Ans Wortel. Daar stond ze, een magere vrouw, lichtrode lange haren, een sigaret in de mond en een getergde blik in de ogen toen ik schuchter mijn vraag stelde. En ineens zwaaide ze de deur open en zei met dikke stem: ‘zulke eerlijke ogen laat ik binnen. Een kamer heb ik niet voor je maar wel een koppie thee.‘ Ik vond haar subiet helemaal cool.
Het klopte, ze bleek geen vertrek leeg te hebben. Maar ik mocht alles zien en liep stil achter haar aan door het gigantische huis. Het was doortrokken van haar veelzijdig werk en de sigarettenrook. Op dat moment liep de juridische strijd tussen Ans Wortel en de gemeente al jaren om haar, inclusief de enorme kunstcollectie uit Kranenburgh te zetten. Plannen lagen er een museum in te vestigen maar dat heeft zij nog jaren weten tegen te houden. Uiteindelijk, na een rechterlijk besluit was de keuze niet meer aan haar. Ans was boos en verdrietig. Toen ze ging, zei ze nooit meer te willen terugkomen. Bergen besloot dit jaar anders. Omdat Bergen zich ook een heel klein beetje schaamt. Ans is weliswaar in 1996 overleden maar ze is tijdelijk terug op Kranenburgh, met een heel gevarieerd deel van haar collectie. Het personeel ginnegapt bedeesd om de onverklaarbare voorvalletjes in het museum. Ik snap Ans wel.
Bohemienne in Bergen. Nog te zien tot eind september.