Close

Blog: De ongevraagde adviezen

Er wordt nogal wat bemoeid met andermans zaken. Wij zijn als mensen behoorlijk naar buiten gericht. We reageren op wat er om ons heen gebeurt en vooral wat daarover wordt gezegd. Zijn we het ergens niet mee eens, hebben we een andere mening, dan willen we dat ozo graag vertellen of in stevige woorden van ons afschrijven. Ik vind het op social media erg voelbaar. Voelbaar in een ongenuanceerde sfeer (welles-nietes) waarin we steeds maar uitgenodigd worden om een bepaalde kant te kiezen. Waar dat enerzijds interessante invalshoeken op kan leveren, is het anderzijds onaangenaam en soms zelfs vijandig. Er ligt veelal angst aan de basis. Angst schaadt enorm. Verdraagzaamheid, door aanvaarden dat we niet hetzelfde voelen en denken, is verzachtend, opent, onthult, heelt. Luisteren naar elkaar is altijd de sleutel. Maar als we het hebben over luisteren, hoe goed luister jij eigenlijk?

Een eenvoudig voorbeeld luidt: ik heb een workshop punniken bezocht of een goede therapeut gevonden en vertel dat enthousiast aan een vriend. Eigenlijk wil ik alleen maar mijn verhaal kwijt. Maar al gauw zegt hij: ‘dat lijkt mij helemaal niks’, zonder dat ik daarnaar heb gevraagd en ook zonder dat hij vragen over mijn beleving heeft gesteld. Het kan nog pijnlijker, hij gaat mijn verhaal onderbreken met een eigen ervaring.

Andersom gebeurt het ook. ‘Weet je, jij zou moeten doen wat ik doe. Een cursus zumba!’ – of naar gelang de inschatting – ‘Die psych nemen die ik had!’ Kortom, ongewenste en ongevraagde adviezen. Iedereen leeft het leven en doet dingen op zijn of haar eigen manier. Wij zijn niet elkaar. Adviezen geven is een nobel streven maar eigenlijk zinloos. Tenzij wordt gevraagd wat jij in eenzelfde situatie zou doen. En dat de ander daardoor zijn troebele situatie eens van een nieuwe kant belicht ziet. Een oplossing beslissen kunnen we alleen zelf. Kortom, hou eens een tijdje je mond!

1 thought on “Blog: De ongevraagde adviezen

Leave a Reply